W "ŻÓŁTYM DESZCZU" śmierci.

Niezwykła, poetycka opowieść nurtu realizmu magicznego o samotności i umieraniu. Autor posługując się archetypem "jesieni życia" przedstawia odbiorcy odwrotne, negatywnie nacechowane spojrzenie na ten problem. Tu śmierć jest żółta, jest deszczem jesiennych liści, rozszerza się niepostrzeżenie, zajmuje przestrzeń świata.

Bohater „Żółtego deszczu” Julia Llamazaresa - Andrés Sosas to ostatni mieszkaniec Ainielle, wsi położonej wysoko pod Pirenejami. Już od pierwszych stron tej niewielkiej objętościowo prozy poetyckiej świat przedstawiony dzieli się na „ja” bohatera,ostatniego wiernego indiańskim przodkom i „oni” – ci obcy, którzy wyrzekli się tradycji, by wieść dogodniejsze życie w niższych partiach gór, którzy przybędą pochować Andresa po jego zgonie. Śmierć jest tutaj wszechobecna, nie tylko ukryta w pojawiającej się często, tytułowej metaforze żółtego deszczu:
"Żółta zaraza liznęła najpierw trawę, mech porastający domy i brzegi rzeki. Następnie profil nieba. Potem łupki na dachach i chmury. […] Nawet ziemia traciła powoli swoją czerń, przybierając barwę nadpsutych jabłek Sabiny".
Żółta barwa w tym utworze jest nacechowana negatywnie. To pasożyt odbierający światło i kolory otoczeniu. Nawet słońce jest przeciwieństwem Boga – Słońca zajmującego ważne miejsce w kulturach prekolumbijskich. Narrator odbiera mu jego majestat i znaczenie, przedstawia jako "rozmyte i bezkształtne, nabrzmiałe krwią".
Żółty staje sie w końcu sam cień bohatera, a przy jego kominku już grzeją ręce zmarli, w których gronie niebawem usiądzie...

Dodaj Komentarz

Dodaj komentarz

Twój pseudonim*
Email*
From*	Proszę nie wypełniać, pole musi byc puste!
Komentarz tekstowy*
Komentarz głosowy	Aby nagrywać komentarze głosowe potrzebujesz wtyczki Flash w wersji 8 lub wyższej. Proszę się upewnić, że mikrofon jest poprawnie podłączony i ma odpowiednio ustawioną głośność.

Komentarze

Artykuł nie posiada komentarzy.